Op de ene schaal rust wat de mens maakt: verf, klei, gebaren en herinneringen. Op de andere gloeit wat zich nog niet volledig laat begrijpen: patronen, lichtlijnen en kunstmatige verbeeldingskracht.
Daartussen staat de kunstenaar. Niet als scheidsrechter, maar als iemand die voortdurend zoekt naar het juiste gewicht.

Hoeveel ruimte geef je aan de kunstmatige intelligentie? Wanneer neem je het werk weer uit haar handen? En kan werkelijk evenwicht ooit meer zijn dan een tijdelijk, kwetsbaar moment?

Misschien ontstaat kunst juist in die lichte beweging van de weegschaal – waar menselijke twijfel en technologische mogelijkheden elkaar raken, zonder dat een van beide definitief de overhand krijgt.