‘De levende spiegel’ verbeeldt een kunstenares voor een spiegel die meer toont dan haar eigen gezicht. In het glas verschijnen herinneringen, maskers, scheuren van gouden licht en vogels die uit het porselein los los te komen.

De spiegel staat voor het creatieve proces met gebruik van AI. Niet als vervanging van de kunstenaar, maar als een onverwachte gesprekspartner.

AI brengt beelden en mogelijkheden terug, soms mooi, soms vreemd, soms verrassend. De mens blijft degene die kijkt, kiest en betekenis geeft.

De scheuren in het porseleinen gezicht herinneren eraan dat creativiteit niet ontstaat uit perfectie. Juist in het onvolmaakte, het toeval en de persoonlijke keuze kan iets nieuws groeien.

De levende spiegel nodigt uit tot één vraag: wat ontdek je over jezelf wanneer technologie jouw eigen verbeelding als het ware terugkaatst?