Ooit werden deze fabriekshallen beheerst door het ritme van machines, voetstappen op stalen trappen en stemmen die boven het lawaai probeerden uit te komen. Nu is het werk stilgevallen en zijn de arbeiders verdwenen. Toch voelt het gebouw niet leeg.

In de verweerde muren, versleten vloeren en roestende constructies lijken hun energie, emoties en vermoeidheid te zijn achtergebleven. Wie door de hallen loopt en openstaat voor hun bewogen geschiedenis, kan hun vroegere aanwezigheid bijna voelen: de lichamelijke inspanning, het onvermoeibare tempo en het verlangen naar het einde van een lange werkdag.

De kleurrijke, abstracte vormen geven dit onzichtbare verleden een nieuwe gestalte. Ze ontwaken tussen beton, staal en afgebladderde verf. Langzaam ademen en bewegen ze door hun eigen ruimte. Ze verkennen donkere hoeken, roestige trappen en hoge vensters. Soms lijken het lichamen die zwaar werk verrichten; dan weer doen ze denken aan machines die eindeloos dezelfde beweging herhalen.

In deze vormen leeft iets voort van de mensen die hier ooit werkten: hun kracht en vermoeidheid, hun vakmanschap en kameraadschap, maar ook hun zorgen, dromen en teleurstellingen. Het zijn geen letterlijke verschijningen, maar poëtische verbeeldingen van wat zij in het gebouw hebben achtergelaten.

De beelden, tekst en muziek vormen samen een oprecht eerbetoon aan de arbeiders van vroeger én nu. Aan de talloze mensen die zwaar, gevaarlijk of eentonig werk verrichtten en dat overal ter wereld nog altijd doen. Hun arbeid was en is onmisbaar, maar bleef vaak buiten beeld en werd dikwijls beloond met een laag of zelfs zeer laag loon.

Hun handen bouwden fabrieken, steden en economieën op. Toch verdwenen hun namen en persoonlijke verhalen meestal achter de producten die zij maakten. Wat voor ondernemingen vooruitgang en winst betekende, bracht voor de mensen op de werkvloer vaak lange werkdagen, lichamelijke slijtage en weinig zekerheid. Ook nu gaat achter veel goedkope producten arbeid schuil waarvan we de werkelijke menselijke prijs nauwelijks zien.

Door de poëtische beelden en muziek verandert de verlaten fabriek in een ruimte van herinnering. Geen monument voor machines, productie of winst, maar een eerbetoon aan degenen die alles in beweging hielden.

De productie is gestopt en de stemmen zijn verstomd. Toch blijft in iedere ruimte en ieder spoor van slijtage iets van hun leven voelbaar.

De fabriek ademt nog altijd — dankzij de mensen die haar ooit tot leven brachten.