Voor het kunstwerk beweegt een sluier. Niet om iets te verbergen, maar om het kijken te vertragen. Wanneer hij wordt opgetild, verschijnt geen afgerond geheim. We zien schetsen, handen, verfsporen, lichtlijnen en wegen die nooit zijn gekozen.

Achter glas en goud leeft alles wat aan een beeld voorafgaat: aarzeling, herhaling, toeval, verwerping en verlangen.

Ook kunstmatige intelligentie beweegt door dit landschap – niet als een hand die het werk overneemt, maar als een onbekend licht dat nieuwe vormen zichtbaar maakt. De sluier gaat open, maar het mysterie blijft. Misschien wordt het zelfs groter. Want kunst ontstaat niet op één helder moment en evenmin uit één enkele hand.

Kunst groeit in de ruimte tussen zoeken en vinden, tussen mens en machine, tussen wat zichtbaar wordt en wat zich nooit volledig laat onthullen.