Een kunstenaar dwaalt door een tuin waarin iedere mogelijkheid een andere toekomst belooft. Beeldkaders zweven door de lucht, glazen zaden wachten in stilte en lichtende bollen dragen werelden die nog niet bestaan.

Maar mogelijkheden krijgen pas betekenis wanneer er wordt gekozen. Zodra de kunstenaar enkele zaadjes poot, groeien daaruit onverwachte bloemen, planten en sculpturen. Eén lichtende wereld houdt de kunstenaar dicht bij zich; de andere blijven als ongekozen levens boven hem zweven.

‘De tuin van keuzes’ verbeeldt de samenwerking tussen kunstenaar en AI.
Kunstmatige intelligentie opent ontelbare deuren, maar kan niet bepalen welke ervan waardevol is. Dat blijft de taak van de mens.

Scheppen betekent daarom niet zoveel mogelijk mogelijkheden verzamelen, maar durven kiezen, loslaten en verantwoordelijkheid nemen voor wat vervolgens verder mag groeien.