VORM · HERHALING · RUIMTE

Wiskundige transformaties

Wiskunde wordt vaak gezien als een taal van orde en exactheid.
In beelden kan zij echter juist onverwachte werelden openen.
Een vlak wordt een ruimte, een herhaling groeit uit tot een organisme
en een herkenbare voorstelling raakt verstrikt in patronen die zij
zelf lijkt voort te brengen.

In deze vier reeksen wordt iedere bronafbeelding onderworpen aan een
eigen wiskundige logica. De oorspronkelijke beelden blijven soms
herkenbaar, maar worden elders opgenomen in structuren waarin
perspectief, schaal, symmetrie en zwaartekracht niet langer
vanzelfsprekend zijn.

VIER BEELDREEKSEN

Vier wiskundige werelden

Open een reeks en blader handmatig door de afzonderlijke transformaties.
Iedere omslag vormt de ingang tot een eigen beeldwereld.

Topologische droom

Vormen worden uitgerekt, omgebogen en door denkbeeldige openingen
gevoerd. Het beeld verandert van ruimtelijke identiteit zonder zijn
onderlinge samenhang volledig te verliezen.

Waar landschap en mechaniek samenvloeien
De ronde grens tussen het geschilderde landschap en het mechanische universum wordt doorlaatbaar. Heuvels, wortels en water groeien tussen tandwielen en buizen, terwijl metalen vormen in het landschap veranderen in paden en organische vertakkingen. De penseelpunt markeert het gebied waar beide werkelijkheden één doorlopend oppervlak worden.

De wereld zonder binnenzijde
Het centrale landschap breekt open tot een monumentale, voortdurend gevouwen ruimte. Wolken, water, boomwortels en mechanische structuren gaan zonder zichtbare overgang in elkaar over. Binnen- en buitenzijde verliezen hun vaste betekenis; alleen de boom, de vlinder en de schilderende hand herinneren nog aan het oorspronkelijke beeld.

De stad dringt het kunstwerk binnen
Florence stroomt via een lichtende verkeersader de klok en de renaissancistische beeldwand binnen. Stad, tijd en kunst bestaan niet langer in afzonderlijke ruimten, maar worden onderdelen van één doorgaande werkelijkheid. De monumentale klok blijft het scharnier waarrond verleden en veranderende samenleving elkaar ontmoeten.

Binnen wordt buiten
De vertrouwde grenzen tussen stad, kunstwerk en architectuur keren zichzelf om. Straten lopen door getekende gezichten, wandvlakken worden bewoonbare ruimten en delen van Florence verschijnen waar eerst alleen beeld en herinnering bestonden. De klok bewaart haar centrale positie, maar de wereld daaromheen heeft geen vaste binnen- of buitenkant meer.

De ademende wand
Het strakke raster achter de verzameling verandert in een golvend, samenhangend oppervlak. Kleurvlakken zwellen op, verdwijnen onder maskers en keramische objecten en keren elders terug. De kunstwerken blijven herkenbaar, maar hun drager lijkt te ademen en maakt van de volledige verzameling één levende, topologische huid.

Het kabinet keert zichzelf binnenstebuiten
De rechthoekige vitrine verandert in een onmogelijke architectuur van holtes, doorgangen en gebogen oppervlakken. Nissen worden uitstulpingen en achterwanden keren terug als voorzijde. De maskers en vazen bewonen verschillende kanten van dezelfde doorlopende ruimte, waarin het onderscheid tussen omhulsel en inhoud is verdwenen.

Fractale besmetting

Een detail begint zich te herhalen en verspreidt zich door de
voorstelling. Kleine structuren weerspiegelen het geheel, totdat
herhaling en herkenbaarheid niet meer van elkaar te scheiden zijn.

De koepel die zichzelf herinnert
De Florentijnse koepel keert terug in steeds kleinere vormen en uiteenlopende materialen. Zij verschijnt in de stad, de klok en de historische beeldwand, alsof cultureel geheugen zichzelf van generatie op generatie kopieert. Niet het afzonderlijke gebouw, maar zijn herkenbare structuur blijkt bestand tegen het verstrijken van de tijd.

De tijd vermenigvuldigt zich
De monumentale klok bevat kleinere klokken, die op hun beurt opnieuw tijdwerken omvatten. De herhaling wordt steeds compacter en suggereert dat historische en maatschappelijke cycli elkaar in toenemend tempo opvolgen. Tijd verloopt niet langer langs één lijn, maar vermenigvuldigt zich tot een vrijwel oneindige reeks terugkerende momenten.

De zon die zichzelf bevat
De stralenkrans van de grote figuur ontwikkelt zich tot een vertakkende structuur van kleinere zonnen. Iedere nieuwe zon herhaalt in verkleinde vorm het cirkelvormige middelpunt en de omringende stralen. De oorspronkelijke kroon wordt zo een groeiend systeem waarin hetzelfde licht op verschillende schaalniveaus opnieuw geboren wordt.

Het oneindige rariteitenkabinet
Verschillende vakken van het kunstkabinet bevatten kleinere, complete versies van dezelfde verzameling. Binnen die miniatuurvitrines verschijnen opnieuw maskers, vazen en nog kleinere tentoonstellingsruimten. Het beeld verandert in een eindeloos archief dat zichzelf op iedere schaal bewaart, ordent en opnieuw tentoonstelt.

De oneindige overname
De herhaling van de boom dringt door tot vrijwel iedere schaal van het beeld. Bomen dragen kleinere bomen en miniatuurwerelden bevatten opnieuw verwante werelden. Aan de randen verdwijnen de fijnste generaties bijna in ornament. De kunstenaar heeft geen afzonderlijk object meer geschilderd, maar een vorm voortgebracht die zichzelf eindeloos uitvoert.

De boom als beeldwet
De centrale boom begint zichzelf op verschillende schaalniveaus te herhalen. Kleinere boomstructuren verschijnen in zijn kroon, in tandwielen, lenzen en op de schilderende hand. Wat eerst één geschilderd motief was, verspreidt zich als een gedachte door het mechaniek en verandert geleidelijk in een wet die het gehele beeld beïnvloedt.

Möbiuswereld

Binnen- en buitenzijde vloeien samen in een ruimte zonder duidelijk
begin of einde. Wat eerst een begrensde voorstelling leek, wordt een
doorlopende wereld die naar zichzelf terugkeert.

De band tussen werelden
In het centrum van het kunstkabinet verschijnt een kleine, gesloten Möbiusband. Geometrische turquoise vlakken vloeien na de halve draai over in warm terracotta ornament. Moderne abstractie en etnografisch geïnspireerde beeldtaal blijken geen gescheiden zijden, maar onderdelen van één oppervlak dat beide werelden onafgebroken met elkaar verbindt.

De oneindige vitrine
De volledige tentoonstellingsruimte wordt herschapen als één monumentale Möbiusband. Maskers en keramische objecten bevinden zich langs een route die na een halve draai op zichzelf terugkeert. Het geometrische kleurvlak verandert onderweg in rijk ornament, waardoor moderne en traditionele beeldtalen letterlijk dezelfde zijde van de verzameling gaan vormen.

Het landschap op één zijde
Landschap en machinerie rusten op één brede band die na een halve draai in zichzelf terugkeert. Gras, water en lucht veranderen onderweg in gegraveerd metaal en tandwielen, zonder ooit van oppervlak te wisselen. De boom en de kleine figuur bevinden zich op dezelfde eindeloze zijde als het mechanische universum.

De verborgen omloop
Een bescheiden gedeelte van de ronde omlijsting groeit uit tot een zelfverbonden band. Na één halve draai keert zij bij de penseelpunt terug, waarbij landschap en metaal van zichtbare zijde wisselen. De oorspronkelijke compositie blijft vrijwel intact, maar bevat voortaan een raadselachtige route zonder begin, einde, binnenkant of buitenkant.

De eeuwige omloop
Florence, de klok en de renaissancistische tekenwand worden gedragen door één monumentale Möbiusband. Verleden en heden lijken aanvankelijk tegenovergestelde zijden, maar blijken na de halve draai hetzelfde oppervlak te vormen. De geschiedenis beweegt niet van toen naar nu, maar volgt een eindeloze route waarop iedere tijd opnieuw bereikbaar blijft.

De band van generaties
Een smallere Möbiusband verbindt de historische profielen, de klok en de moderne stad. Tijdens haar omloop verandert perkament in glas, licht en hedendaagse netwerkstructuren. Traditie en toekomst staan niet tegenover elkaar: na één draai blijken zij verschillende verschijningsvormen van dezelfde doorgaande culturele erfenis.

Meervoudige zwaartekracht

Het beeld gehoorzaamt niet langer aan één richting. Voorwerpen,
figuren en landschappen worden gelijktijdig door verschillende
zwaartepunten aangetrokken en vormen een nieuw, instabiel evenwicht.

Het evenwicht van vier krachten
Rond het centrale landschap ontstaan verschillende aantrekkingsrichtingen. Links worden kettingen en onderdelen zijwaarts getrokken, rechts cirkelen vormen rond een gouden kern en elders bewegen elementen omhoog of omlaag. De schilderende hand raakt precies het evenwichtspunt waar de uiteenlopende natuurwetten elkaar tijdelijk in balans houden.

Waar de zwaartekracht breekt
De verschillende krachtvelden worden bijna lichamelijk voelbaar. Mechanische onderdelen schieten horizontaal weg, gouden druppels vallen omhoog en rechts wordt materie in concentrische banen naar een zwaartekrachtkern getrokken. Boom, figuur en horizon behouden hun gewone oriëntatie en vormen een kalm middelpunt binnen een wereld van botsende natuurwetten.

Vier krachten boven Florence
Erfgoed, technologie, herinnering en toekomst trekken Florence in verschillende richtingen. Architectuur, lichtbanen en beeldfragmenten gehoorzamen ieder aan een ander aantrekkingsveld, terwijl de monumentale klok weerstand biedt aan een nieuwe blauwgouden kern. De stad wordt het toneel van maatschappelijke krachten die gelijktijdig botsen en samenwerken.

De stad kiest haar eigen horizon
Verschillende delen van Florence krijgen ieder een eigen zwaartekracht en oriëntatie. Straten, gebouwen en beeldvlakken bestaan naast elkaar onder afwijkende horizonnen, zonder dat één perspectief de andere overheerst. De klok en de historische kunst blijven vanuit iedere richting zichtbaar als gedeeld referentiepunt binnen uiteenlopende maatschappelijke werkelijkheden.

Vier stille horizonten
Het kunstkabinet is verdeeld in vier gebieden met elk een eigen zwaartekrachtrichting. Objecten verzamelen zich tegen de linkerwand, vallen naar het plafond, rusten op de gewone vloer of worden naar rechts getrokken. De centrale figuren blijven rechtop staan als stille getuigen van vier gelijktijdig geldende natuurwetten.

De breuklijnen van aantrekking
De verzameling wordt herschikt door krachtige, concurrerende aantrekkingsvelden. Links stroomt materie horizontaal weg, centraal stapelen objecten zich op en rechts cirkelen maskers en keramische vormen rond een blauwgouden kern. De oorspronkelijke orde is opengebroken, maar uit de botsende krachten ontstaat een nieuwe, dynamische compositie.

Surrealistische betekenisverschuivingen

Alle transformaties

Materiaaltransformatie